Seni sevmekten ne kadar korkmuştum biliyor musun? aslında seni sevmekten değil sevmekten korkmuştum. kabullenmem, ''evet onu seviyorum demem '' çok zamanımı almıştı ve ben seni sevmiştim.
Bal rengi gözlerini, inatçı gururlu ama bir o kadar da mağrur yüreğini, güzel sözlerini ve senin duvar gibi sert ama gerçekle rüya arasındaki çizgi kadar ince ruhunu sevdim,
Sana hiç sormadım;''seni sevebilir miyim? '' diye hiç sorgulamadım yüreğimi de. Neden seni seçti diye.Ben aşkı tadıyla, acısıyla doğrusu, yalanıyla kendimce yaşadım ve sevdamın gerçekliğine inandığım gün sana geldim ama önce sana inandırmalıymışım herşeyiyle yaşadığım aşkımı.Çok geç kalmış olmalıyım ki sana inandıramadım.Sana çocuksu ama gerçek, kar tanesi kadar beyaz sevdamı anlatamadım,Ben de ki o büyük dağları tek sözünle tuzla buz ettin, bin hançer yüreğime bin kurşun zihnime ekledin. Yüzlerce gün, onlarca ay ve binlerce saat geçti ama içimde ki seni silemedim. O '' git sana ait değilim sende de bana ait birşey yok '' diyen o bakışı hiç aklımdan çıkaramadım.
Ben hep bekledim sevgili..! geç kalmışlığım verdiği acıyla neyi baklediğimi bilmeden bekledim.O yolları kırık dökük bir yürekle geçtim. Sana bir ömür sevgi vaad etmiştim, bir yüreği yerinden koparıp avuçlarına teslim etmişti, Sevdiğim gel etme gel..! senden ayrı ellerimle açtığım göz göz olan yaralarıma, sevda adlı derde sen adlı dermanı bulamıyorum. Can özüm sana yine sesleniyorum
'' SENİ (SU) GİBİ SEVİYORUM ''