Flamenkonun metonimili politikasının deteylarına girmeden önce, flamenko performansı momentlerinde örtülü bir şekilde işleyen ilgili gündemlerin, ideolojilerin ve politik etkilerin haritasını çıkartmak gerekir. Bu flamenko etkilerinin çoğu durumda kasıtsız olduğunu belirtmek gerekir. Bunun sebebi, popüler müzikteki metonimili politikasının herhangi bir kişiye ait politik bilinci ifade etmemesidir. İnsanlar müzikle ilgili faaliyetlerinin politikayla bağlı olduğundan yada nasıl bağlı olduğundan habersizdir. Müzisyenler ve dinleyiciler, müzikal momentlere sürüklenmeleriyle uyum içinde olan gündemlerden sorumlu olamazlar. Benzer şekilde film yapıcıları da geröek bir olay sonrası politikleştirilen filmler üretir. Carlos Saura “Carmen” dahil olmak üzere kendi çalışmaları hakkındaki şu yorumu yaparken bunu fark etmiş görünmektedir.
“Beni bir film yapmaya iten politik bir şartlanma asla olmadı. Genede filmlerim açıkca politiktir; çünkü, birincisi, Franco’ya muhaliftim ve ikincisi, ötekiler filmlerimi politikleştirdi.(Besas,1985:237) ”
Benzer şekilde, kayıtlı müziğin politik etkisi de, dinleyiciler kendilerini dinledikleri müzik ile bagdaştırdıkça, gecmişe yönelik etki eder. Boylesi geçmişe yonelik etki, Susan Ossman'ın Fas' taki reggae hakkindaki gözlemleri ile örneklenir:
“Bazi Faslı gençler reggae müziğini islama yönelik laikliberal bir saldırı olarak görebilir; ancak ötekiler, Bob Marley'in "olgunluğu" dindarlıkla uyum içine sokulabileceğinden, onu sevdiklerini söyler. Bunun yanı sıra reggae, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki müzik şirketi yoneticileri için yüksek kazanca sahip işin bir parçasıdır. Ancak "etnik müzik" içinde calışan girişimciler bile kendi ürününü genellikle ana damara, yani "top 40" müziğine karşı olarak görür. (Ossman, 1994: 190).”
Ossman'm görüşüne göre Marley müziğinin bir anı, islam yanlısı, islam karşıtı, kapitalizm yanlısı ve kapitalizm karşıtı ilgilere aynı anda taraftır. Dinleyiciler, kayit içindeki bu zıt ilgileri, sanki buraya müzisyenler tarafından koyulmuş gibi dinler. Ancak Ossman'ın da savundugu gibi, bu etkilerin kayıttan sonra, dinleyicilerin reggae'yi kendi toplumsal deneyimlerinden oluşturdukları bellekleri ile ilişkilendirmesiyle devreye girdiğini söylemek daha uygun olacaktır.

Bu denli popüler müziğin politik enerjisini düzenleyen ve yönlendiren, müziğin kendisinden çok, dinleyicinin müziği gelişigüzel bir topluluğa, paylaşılan bağlamsal bir çerçeveye eklemlemesidir (bkz. Hutcheon, 1995: 123). Müziğin politik etkisi, süregelen ideolojik söylemlere eklenebilme ve onceden var olan politik anlatılanın içine girme potansiyelinin bir fonksiyonudur. Böylesi eklenmeler meydana geldigi zaman, müzik, kasıtsız da olsa bu söylemlerin