Melih Duygulu

Yıllar önceydi. İstanbul Türk Musikisi Devlet Konservatuarı'nın geleneksel balolarından birine ben de konuk olarak davet edilmiştim. O yıllarda konservatuarın bütün öğretim kadrosu ve bazı öğrencileri bu baloya katılır, öğrenciler ve öğretmenler birlikte müzik yaparlardı. Ben ise böylesi bir oluşuma ilk kez katılacak ve o zamanın ünlü simalarıyla tanışacaktım.

Büyükçe bir yuvarlak masanın etrafında konservatuarın genç hocaları oturmuşlardı. Ansızın Nida Tüfekçi çıkageldi. Birden ortamı sessizlik kapladı. Masaya bir otoritenin geldiği hemen belli oluyordu. Genç asistan ve öğretmenlerin saygı duyduğu, bununla birlikte biraz da çekindikleri bir sîmaydı Nida Tüfekçi...İster istemez ben de bu ruh halinin içine dahil oldum. Radyodaki çeşitli programlarından tanıdığım bu kişiye bağlama teknikleri, derlemeler, eski müzisyenler ve kaynak kişiler hakkında sorular sormak istiyor, kendisini daha yakından tanımak için çaba harcıyordum. Ancak o gece bunların hiçbirini gerçekleştiremedim.

Nida Tüfekçi o dönemde TRT'den çok konservatuara zaman ayırdığı için radyoda fazla yer almıyordu, işte tam da bu dönemde halk müziğini öğrenme merakı bende gittikçe artmış,Tüfekçi'nin konservatuarda öğrencisi olma fikri beni oldukça heyecanlandırmıştı. Ve bir süre sonra bu gerçekleşti. 1984'ten 1993'e kadar da hep birlikte olduk.

Türk halk müziğinin duayeni ile birlikte olmanın sorumluluğunu ve gereklerini yerine getirmek sanıldığı kadar kolay değildi. Konservatuarın öğrenci ve öğretmenleri O'nun için "ayaklı kütüphane" diyorlardı. Ancak kendisindeki bilgileri herkese kolay kolay aktarmak istemediğinden bu bilgilerden yararlanmak da kolay olmuyordu. Bir kere davanın insanı olduğunuzu bilmesi, Türk halk müziğine gönül vermiş olduğunuzu hissetmesi gerekiyordu. Bu durum çoğu kişi tarafından yanlış anlaşılıyor; O'nun bilgileri aktarmada kıskançlık yaptığını zannediyorlardı. Buna bir de otoriter kimlik eklenince Nida Tüfekçiye ulaşmak adeta imkansızlaşıyordu.

Aslında Nida Tüfekçi'yi doğru anlayıp iyi değerlendirmek gerekir. Tüfekçi'nin yakınındaki birkaç kişiden biri olarak şunu hemen belirtmem gerekir ki Nida Tüfekçi "ayaklı kütüphane" olmaktan çok "ayaklı bir arşiv"di. Bu özelliğini yıllarca süren zorlu çalışmalarının sonucunda tecrübeyle edinmişti. Bu bakımdan Nida Tüfekçi'nin "ayaklı arşiv" olmasını tecrübe ve hafızanın bütünleşmesinde aramak gerekir.

O aslında bir halk müziği sanatçısıydı. Ülkedeki gelişen sosyal olaylar ve kurumlar O'nun sanatçı yönünü kısmen de olsa ikincilleştirmiştir... Nida Tüfekçi'nin üzerine yüklenen öğretmenlik, yöneticilik gibi misyonlar O'na 1970'li yılların ikinci yarısından itibaren Nida Tüfekçi'nin sanatın içinde fakat sanatçılıktan giderek uzaklaşan bir süreç yaşatmıştır.

Yönetici ve öğretmenlikten gelen disiplinli tutum. "Türk halk müziği davası"nın verdiği sorumlulukla birleşince sert dogmatik bir kişi karşımıza çıkıverir birden... Ancak insan olarak son derece sevecen, doğal ve içten bir kişiliktir Nida Tüfekçi...

Türk halk müziği ile ya da Türkiye'deki müzik dünyasıyla bir biçimde ilişkili olanlar Tüfekçi'nin hep o ciddi, dogmatik ve ödün vermez yönünü hatırlarlar. Müzik meclislerindeki konuşmalarda da yine bu yönü öne çıkar. Yukarıda sıraladığım yönleriyle tanınan fakat bilinmeyen Nida Tüfekçi "efsane" gibidir. Türk halk müziği camiasında pek anlaşılamamış belki de anlaşılmak istenmemiş bir dava ve gönül adamının üzerine çok şeyler söylenmiş, az şey yazılmıştır. Böylesi efsaneleri ne kadar anlayıp, kaleme alırsak folklor açısından da önemli işler yapmış oluruz. Efsaneleri anlamak ve anlatmak kolay olmasa da...


Melih Duygulu
Kaynak : [ÜYE OLMADAN L?NKLER? GÖREMEZS?N?Z. BURAYI TIKLAYARAK BEDAVA ÜYE OLUNUZ...]