Dünyada bir sen varsın birde ben. Ve hasret ateşi vurdukça tozlu yüzüme bedenim yüreği yaralı bir kuş olarak yansır yer yüzüne. Sen baharın koynunda çiçekler açarken ben huzursuz bir kar tanesi gibi düşüyorum varılmaz soğuklara.Geçip gitmiş tüm dünya nesli; hiç yaşanmamış ardımızda bıraktığımız binlerce yıl. Adem hiç ısırmamış bilinç elmasını. Katipler hiç yazmamış ölümün türküsünü.

Dünyada bir sen varsın bir de ben. Tüm tarih seni anlatır, ben sana yazılmış sözler ardına “virgül” olarak düşerim. Boynum bükük ve anlamsızım sözlerin olmadan. Ben kaderin dikenli telini şahdamarımdan geçirirken sen dalarsın beyaz bir rüyanın koynuna. Denizler maviliğinde seni yansıtırken ben bu ışıltılar altında “ Kabil” kadar lanetliyim. Tarih seni yazarken beni affetmez, çünkü ben şehrime ihanet edip senin için anlamlı sözler çaldım bilgenin kuyusundan. Bir senin aşkına yalanladım tüm varlığımı.
Sen çekip gitmişsin. Hayal alemimde yalın bir söz olgunlaşarak düşer gerçeğin keskin bakışlı satırlarına. Ve dağılır anlam, dağılır varlığım arasında. Ben bu bağları talan ettiysem senin için. Çorak ve yorgun bir adam düşmüş dünyanın peşine seni arar. Ve rüya hiç sır vermez bu yarım umuduma. Sen çekip gitmişsin. Ardında ne bir haber ne bir gölge izi. Şimdi soramam da seni suskunlar köyünden.

Dünyada bir sen varsın birde ben. Çekilmiş aramızdan dağlar. Bir tohum düşer gönlüme, aradan yıllar geçer yüzünü görmeyince yeşermez umut çiçeklerim. Yüzün; ellerimden ve hayalimden oldukça uzak. Yaşanmamış bir dünyadır benim için sözlerin. Yıldızlara bakıp da çözemem efsunlu geleceği ve yine bir ihanete düşerim daldırırım kepçemi kahinin kazanına.

Onanmaz yaralar açmıştı ben de teninin sadeliği. Bir şarkının giriş kısmı kadar sadeyse de hayatım bir sen yoksun bu masalın sonunda. Ölüp giderim masal bitince ve çocuklar hıçkırmaya başlar. Ben bu talihin kılıçsız cengaveri. Evet belki kazınmaz ismim destan kitaplarına. Ah ne çıkar! Varsın unutulsun sensiz bir hayat. Sensiz bir hayatı neylerim ey içimde coşmakta olan sükunet akşamı.Dünyada bir sen varsın birde ben. Ve senin yokluğun çoğalırken. Kaymakta olan bir yıldıza kuyruk olup kaybolurum aşkın semalarında. Ah sevdiğim çıkarım talihinde. Büyücüler bakınca kahve fincanlarında siyah bir laneti görmez olur geleceğinde.
Ey içimden çekip gitmiş olan. Bir yaz akşamında tenhasındayım aşkın. Bir göl gölgesi düşer aklıma. Sen yassı bir yaprağın üzerinde uyurken ben hiç uzaklaşmam başından. Güneş batmazken ufuktan gözlerim uykunu yoklar.
Yüreğimde binlerce aşk çukuru açılır sonra. Sonra mehtaba dalarken göz yaşlarım boşalır. Ah içimde binlerce su birikintisi. Yarin ayakları ıslanır gönlümün tenha köşelerinden geçerken. Sakin şubat akşamlarında bilmem varlığın kaçıncı boyutuna ait ucubeler yoklar zihnimi. Ve sırdaş olurum lanet ülkesinin kralı ile. Yüreğimde binlerce su birikintisi yarim hızlı adımlarla geçer caddelerimden ve yarin ayakları ıslanır göz yaşlarıma bastıkça.
Bir dağ gibidir bende hasret. Ve en kuytu mağaramın duvarlarında aşkın ilk çağlarına ait resimler belirir. Bu bazen kuru bir gül dalıdır bazen yeni solmuş bir lale. Ve hiç yoktur bende doğu ülkelerinin gizemli bahçelerinden bir gizem. Kaşlarını çatmışken tüm nehirler içimde bir sel serinliği belirir. Ve zerrelerime kadar bulanırım aşkın bulanık sularına. Mağaralarım yerle bir olur. Aşka dair tasvirlerim silinir duvarlarımda. Bir sessizlik boğar beni.
Sen bir göl kıyısında yassı bir yaprak üzerinde uyurken. Ben kendime sitem edip çeker giderim. Ah anladım sen başka ülkelere gitmişsin. Yapraklar boşmuş ! yıllardır boşluğun uykusu başında beklemişim. Bu ne acı bir haldir. Ah hiç duymazsın beni yüreğimdeki çukurların suyu boşalınca yerlerini ateş doldurur. Ben kendi içimde kavrulurum sen hiç gelmezsin.

Dünyada bir sen kalmışsın birde aşkın öfkesinde eriyen benliğim. Ve dağların yeşili dolmaz içime. Yalnızlıktır dünyamı kurcalayan. Sen bilinmezlerde gezinirken ben kahinlerin olmadığı bir çağı yaşarken rüyalarımdan umut beklerim. Çirkin yüzlü bir şarkıcının hatırasında kaygan bir ses delik deşik eder yaralarımı. Anla insanlar yok bu dünyada. Ben yokum bu dünyada sen varken.
Kuru bir hayaldir varlığım. Bazen senin zihninde doğmuş bir yalan olduğumu da düşünmüyor değilim. Saçlarında böyle siyahken anlamasın beni. Ah sevdiğim sen varken ben yokluğa karışıyorum.
Neresinde kalmışım hayatın, zamanın neresinde kopmuşum dünyanın maviliğinde. Ah yeşil yapraklar ve uykular. Benim sahteliğimin birer kanıtıdır. Yıllar yılı boşluğu yar diğer izlerken bırakıp gitmişim kendimi bir göl kenarına. Ah hayatın kenarında da değimliyim zaten. Dünya ah dünya. Dünya; varlığıma saygı duymazken yar seni mi seveyim. Olmaz , olmaz bırakın beni anlam yazan efendiler. Bırakın yokluğa karışıp gideyim.
Aşkın kutsandığı bir çağ gelirse eğer söylensin sözlerim. Balkonlarda yeşerirse sevdalar bilin ki rüzgar gönlümün çukurlarını sevinçle doldurur. Şimdi varın gidin… ben yokluğa emanet etmişim sözlerimi. Anlamaz bir yarin dünyasına varın gidin..